Οι κασέτες που προορίζονταν για εγγραφή είχαν πολύ συγκεκριμένους χρόνους. Αν και κυκλοφόρησαν κατά καιρούς κασέτες διαφόρων χρόνων, αυτές που επικράτησαν ήταν οι εξηντάρες και οι ενενηντάρες (εξήντα και ενενήντα λεπτών).
Παρ' όλα αυτά τελευταία συνειδητοποίησα ότι ο χρόνος που παίζει μια κασέτα είναι πολύ σχετικός. Πάντοτε προτιμούσα τα κασετόφωνα που δεν είχαν τρομερούς αυτοματισμούς για λόγους ιεροτελεστίας. Όταν κάνω κάτι ακούγοντας μια κασσέτα, κάποια στιγμή τελειώνει η Α πλευρά, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να πάω για να γυρίσω την κασέτα. Σε αυτή την περίπτωση τελειώνω πάντα αυτό που έχω να κάνω και μετά σηκώνομαι. Έτσι, μαγικά, πατώντας αργότερα το play, στο άκουσμα της δεύτερης πλευράς έρχεται ένα μικρό δωράκι επιβράβευσης μέσο της αποδεύσμευσης σεροτονίνης στους υποδοχείς των νευρώνων μου. Με αυτό τον βιοχημικό τρόπο ο χρόνος ακρόασης μιας κασέτας αποδεσμεύεται από το χρόνο που αυτή παίζει και συνεφάπτεται με τον χρόνο που δεν παίζει σε ένα σύστημα άμεσης ανταμοιβής. Πάω να γυρίσω πλευρά...
