Η κασέτα αποτελείται από το πλαστικό περίβλημα , τέσσερις βίδες συνήθως, οι οποίες συνενώνουν τις δυο πλευρές της (τη δεκαετία του ενενήντα οι πωλήσεις κασετών μειώθηκαν και ανάγκασαν τους κατασκευαστές να καταργήσουν τις βίδες) , δύο ζελατίνες με γραφίτη (κι ο γραφίτης καταργήθηκε σταδιακά ), ένα χάλκινο έλασμα που πάνω του έχει ένα σφουγγαράκι, ακριβώς από κάτω μια σιδερένια πλακέτα η οποία λειτουργεί σαν ασπίδα μαγνητικών κυμάτων, δυο πλαστικές τροχιο-ροδέλες αλλαγής κατεύθυνσης της ταινίας και δυο καρούλια στα οποία μεταφέρεται από το ένα στο άλλο μια πολύ λεπτή ταινία η οποία είναι 88 μέτρα για 60 λεπτά αναπαραγωγής και έχει μια επικάλυψη από μια μεταλλική επίστρωση που όταν "εγγράφεται", στην ουσία μαγνητίζεται με μια ακολουθία αναλογικών κυμάτων που στιγματίζονται με αυτό τον τρόπο πάνω της και όταν "παίζει" λειτουργεί σαν μαγνήτης ο οποίος μεταφέρει αυτή την μαγνητική ακολουθία στην κεφαλή που τα μετατρέπει σε ανάλογα ηλεκτρικά κύματα. Από αυτού του είδους τις ηλεκτρο-μηχανικές σχέσεις άλλωστε δανείζεται το όνομά της η αναλογική εποχή.
Η ταινία της κασέτας χωρίζεται σε τέσσερα κανάλια παράλληλης μαγνητοφώνησης. Τα Left και right για την μια πλευρά και τα αντίστοιχα δυο όταν η ταινία περιστρέφεται στην αντίθετη κατεύθυνση. Όλες οι κασέτες έγραφαν πάνω "stereo". Δεν ξέρω γιατί το έγραφαν αυτό αφού έτσι κι αλλιώς όλες οι κασσέτες ήταν στερεοφωνικές, εκτός από αυτές που είχαν τραγούδια με μονοφωνική εγγραφή. Πιθανό μετά από μια αιωνιότητα απουσίας της στερεοφωνικής αναπαραγωγής ήχου χρειαζόταν μια- δυο δεκαετίες για να εμπεδώσει ο καταναλωτής ότι ο ήχος πλέον ήταν και στερεοφωνικός. Στερεoφωνικός είναι ο τρόπος που λαμβάνουμε τους ήχους από το περιβάλλον. Λαμβάνοντας τους ήχους από τα δυο αυτιά - δέκτες μπορούμε εύκολα στο κεφάλι μας να σχηματίσουμε μια προσανατολισμένη εικόνα για το που βρίσκεται το κάθε ένα από το σύνολο των μουσικών οργάνων π.χ. που παράγουν ταυτόχρονα ήχους. Πολύ γρήγορα εμφανίστηκε άλλο ένα σήμα πάνω στην κασέτα. Ήταν το Dolby. Οι κασέτες σε σχέση με τα άλλα μέσα αναπαραγωγής είχαν τον περισσότερο θόρυβο. Αυτό τις κρατούσε σε χαμηλότερη θέση προτίμησης σε σχέση με τους δίσκους, για αυτούς που αναζητούσαν τον καθαρό κρυστάλινο ήχο του αγαπημένου τους συγκροτήματος. Βέβαια κυκλοφόρησαν και κασέτες με καλύτερης ποιότητας ταινία, αλλά και πιο ακριβές αντίστοιχα. Ήταν οι χρωμίου (CrO2) και οι μετάλου. Οι τελευταίες χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σε στούντιο εγγραφής και πολύ καλά μηχανήματα ως οι πλέον καλύτερες στο εύρος ηχητικών κυμμάτων που μπορούσαν να καταγράφουν σε ταινία. Οι κασέτες είχαν ασφάλεια εγγραφής οι οποίες δεν ήταν τίποτα άλλο από δυο τρύπες τοποθετημένες στις δυο μεριές της ράχης της κασέτας. Όταν η κασέτα ήταν "εταιρίας" αυτές οι τρύπες ήταν ακάλυπτες και εκεί προσάπτονταν ένας μικρός βραχίονας του κασετοφώνου ο οποίος αυτόματα, μπλόκαρε το κουμπί της εγγραφής ( Rec). Πολλοί βέβαια προ κειμένου να παρακάμψουν την ασφάλεια εγγραφής έβαζαν ένα χαρτάκι μέσα στην τρύπα ή λίγο αυτοκόλητη ταινία από πάνω και η κασέτα μπορούσε να ξαναγραφτεί ξανά και ξανά. Μετά από 4-5 επανεγγραφές η ταινία εκφυλιζόταν και έχανε τον μαγνητισμό της και έτσι ήχος της αποκτούσε πολύ μεγάλο πρόβλημα θορύβου και έλειψης διαύγειας. Οι έμπειροι το ήξεραν αυτό και δεν έγραφαν μια κασέτα πάνω από δυο φορές. Οι άδειες κασέτες που προορίζονταν για εγγραφές επιλογών κ.τ.λ. είχαν ένα λεπτό αφτάκι το οποίο σπάγαμε μετά την εγγραφή τους για να μην σβήσει από ένα κατά λάθος πάτημα του κουμπιού "rec" (record) που ενώ είχε και μια κόκκινη βούλα συνήθως πάνω του για να ξεχωρίζει, πολλές φορές συνέβαινε το μοιραίο. Έχω κασσέτες που ξαφνικά διακόπτεται η μουσική και για μερικά δευτερόλεπτα ακούγεται απότομα ο βουβός ήχος ενός αόριστου χώρου ακολουθούμενο από το ξερό πάτημα του κουμπιού "stop" πριν την επαναφορά του τραγουδιού. Τέτοιου είδους μικρές παύσεις για μένα σήμερα έχουν μια άλλη σημασία αφού μπορούν να μου μεταφέρουν μια ακουστική στιγμή από το παρελθόν και τις αντιμετωπίζω περισσότερο σαν μικρά ηχητικά ντοκουμέντα παρά σαν μια παραμόρφωση στην ακρόαση. Μόλις χθες πάτησα κατά λάθος το "rec" ξανά. Να θυμηθώ να σπάσω τα αφτάκια ασφαλείας. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως μετά από μερικές δεκαετίες, ακούγοντας την ίδια κασέτα αυτή η μικρή παύση από το κατά λάθος πάτημα του "rec" να με μεταφέρει σε μια στιγμή, στο σήμερα, στις σκέψεις, αντιλήψεις και προσδοκίες μου που αλλάζουν μαζί με τον κόσμο.
